Jiska Wolthaus (Leiden, 1973) heeft een belangstelling voor mensen en hun binnenwereld. Dit vormt de bron van zowel haar werk als fotograaf als van haar werk als psycholoog. 

Als autonoom fotograaf gaat zij op zoek naar dat wat verborgen blijft achter het alledaagse. In haar werk staat niet één vast verhaal centraal, maar eerder een abstractie en openheid die ruimte laat. Haar beelden nodigen uit om te ontdekken en even stil te staan bij wat je voelt, ook als je niet precies weet wat dat is.

In haar fotografie worden intimiteit en kwetsbaarheid tastbaar, balancerend tussen het dromerige, het onheilspellende en vervreemding en tussen herinnering en fantasie. Zij legt momenten vast die balanceren tussen schijnbare tegenpolen: zichtbaar maken en verbergen, kwetsbaarheid en kracht, stilte en de beweging van verandering. Voor haar sluiten deze krachten elkaar niet uit, maar versterken en dragen zij elkaar.

Inspiratie vindt zij in de diepte en rust van water, in de veranderende wereld van opgroeiende kinderen en in momenten waarin intimiteit en vervreemding elkaar raken.